Blijven herinneren
Struikelstenen (Stolpersteine) zijn een bijzondere en zichtbare manier om slachtoffers van het nazi-regime in de Tweede Wereldoorlog te gedenken. Deze stenen (met messingplaatje waarop naam, geboorte- en sterf-datum en -plaats) worden in de stoep gelegd voor het laatste woonhuis waar deze mensen woonden.
Foto: Jan van Hassel
Op donderdag 15 mei werden op Havikstraat 18bis, onder begeleiding van gitaar- en trompetmuziek van muzikanten Pieter Wattel en Ivar Verburg, vijf van deze stenen gelegd door groep 7 van basisschool De Koekoek. De struikelstenen herdenken Marcus en Erna Weisz, hun zoontje Manfred, hun nichtje Edith Weisz en Margarethe Goldstein die bij hen inwoonde. Edith werd 13 jaar, niet veel ouder dan de leerlingen van De Koekoek. Manfred, die geboren is op de Havikstraat, was 4 maanden toen hij met de hele familie in 1943 direct na aankomst werd vergast in vernietigingskamp Sobibor.
Niemand deed iets
Buurtbewoner Noël nam het initiatief voor de struikelstenen. “Ik doe onderzoek naar de Tweede Wereldoorlog en zo ontdekte ik de geschiedenis van het gezin in onze straat. Ik zie voor me hoe zij werden afgevoerd: niemand die iets deed. We proberen de leerlingen te tonen dat als je samen nadenkt over deze gebeurtenissen, je misschien de moed vindt om wel iets te doen. Kom als je kunt in actie tegen onrecht, op de manier die bij jou past.” Mireille: “Ik sta altijd even stil als ik Stolpersteine zie liggen. Nu kon ik zelf iets doen door mee te doen aan dit initiatief. Ik ben kunsthistoricus en al bleek er weinig te vinden over de familie, toch is het mooi om hieraan samen te werken in onze buurt. In overleg zijn de stenen gelegd voor moskee Sultani Masjid die zich op de begane grond bevindt. We hebben daarnaast contact gelegd met basisschool De Koekoek, omdat in de familie Weisz ook kinderen slachtoffer zijn geworden.”
Oorlog niet vergeten
Meester Jelle en zijn groep 7 haakten aan. Noël en Mireille gaven voor de legging een gastles aan de klas. Mose (11): “Het was bijzonder dat wij erbij mochten zijn. We hebben gedichten gemaakt en voorgelezen. Ik vind het belangrijk dat de oorlog en de gevolgen niet vergeten worden.” Noa (10): “Ja, dat er vrede wordt gesloten, ruzies worden gestopt en je een oplossing probeert te vinden.” Mose: “Iemand moet de sportiefste zijn. Dat baby Manfred maar 4 maanden werd, geen leven had, geboren in de oorlog, geen idee wat er aan de hand was, dat is zo oneerlijk.” Noa: “En wat er met dit gezin gebeurde, gebeurde met heel veel gezinnen. Daarom is het goed om er op school aandacht aan te besteden.” MvdS
Reageer
Met onderstaand formulier kunt u reageren op dit artikel. Alle velden zijn verplicht. Uw e-mailadres verschijnt niet op de site. Na het versturen van uw reactie ontvangt u een e-mail met daarin een link. U moet op die link klikken om de reactie op de site te laten verschijnen.
Ook in deze krant
2025 No. 4, Juli
Hoe heet wordt het in Votulast?
• lees artikel
Je woont in de wijk en je wilt wat
• lees artikel
Verhalen van de straat
• lees artikel
Concert om de hoek
• lees artikel
Blijven herinneren
• lees artikel
Activiteit toendertijd
• lees artikel
Geveltuintjes rukken op
• lees artikel
Welkom in de wijk!
• lees artikel