Votulastkrant logo

Schelpenmuseum sluit deuren

Achter de deuren van Kievitdwarstraat 15 en 17 gaat een wondere wereld van fossiele schelpen schuil. Sinds 1970 ontvangen Piet en Jeannette Hessel vrienden en kennissen die geïnteresseerd zijn in hun verzameling. In 1991 wordt de Stichting Schepsel Schelp opgericht en is de tentoongestelde verzameling, inmiddels officieel museum, op afspraak te bezoeken.

Maar na 25 jaar stoppen Piet en Jeannette ermee. Op nummer 15 blijft de deur dicht. “Het bordje ‘aanbellen op nummer 17’ hebben we net weggehaald.” Per 4 februari is het museum officieel gesloten. “Er komen nog wel wat mensen langs hoor, na het nieuws dat we stoppen.”

Wat gaat er nu gebeuren?
De schelpen vinden goed onderdak bij Naturalis in Leiden. Ook gaat een deel van de collectie naar oudste zoon Rudie in Rhenen. Ondanks dat er al veel weg is, en het museum gesloten is, is er nog genoeg te zien: tegen de wanden van de huiskamer en de naastgelegen slaapkamer staan ladekastjes en vitrines, vol met kleinere en grotere schelpen.



Hoe begon het?
In 1953 kreeg de toen 14-jarige Piet Hessel een fiets en ging naar Katwijk. “Toen zag ik voor het eerst de zee.” Hij vond ook schelpen. “Die moesten natuurlijk mee.” Het was het begin van een uitgebreide wetenschappelijke verzameling fossiele schelpen. “Ik maakte toen ook al etiketjes; ik wilde wel onthouden waar het vandaan kwam.”

Piet en echtgenote Jeannette, ook bioloog, ontmoetten elkaar bij de vogelwacht. Ze zijn dol op alle natuur, maar besloten de verzameling bij schelpen te houden. “Die hoef je niet dood te maken.” Zij verzamelde ook, maar: “Hij registreert het ook en bewaart het terugvindbaar.”

En toen?
De kruipruimtes onder de naast elkaar gelegen panden in de Kievitdwarsstraat zijn uitgegraven, en er is een betonnen vloer in gestort. Eén kelder is officieel museum, de andere heet ‘opslagruimte’ omdat de gangpaden te smal zijn om museum te mogen zijn. Maar ook daar liggen schelpen en andere fossielen netjes gerubriceerd in zelfgemaakte vitrines. ”Hoe de hulpdiensten hier eventueel bij zouden kunnen komen, wilde de gemeente weten,” vertelt Hesse licht verontwaardigd. “Alsof hier drommen mensen komen.”

Meest bijzonder?
De meest bijzondere schelp die Piet zelf gevonden heeft is de Gisortia. “Een uiterst zeldzame schelp, er zijn er misschien 20 over de hele wereld bekend.” Dat was in een kleigroeve bij de Pyreneeën. “Ik was net even boodschappen doen,” vertelt Jeannette teleurgesteld. “Toen ik terugkwam stonden ze allemaal in een kring naar de vondst te kijken; allemaal jaloerse Fransen.” De vondst komt uit een laag van 40 miljoen jaar oud, het Eoceen.

Wat wil Hessel meegeven aan komende generaties? Hessel: “Ik was toen wat je nu ‘een kansarme jongere’ zou noemen. Maar je moet bedenken wat je wilt en dan moet je dat gewoon zelf gaan doen.” Zo deed hij zelf de Mulo, liep stage bij een boer om naar de landbouwschool en daarna naar de Hogere Bosbouwschool te mogen, en toen hij die afhad volgde hij in de avonduren de lerarenopleiding Biologie. Daarmee kon hij naar de universiteit, waar hij kandidaats en doctoraal in één dag deed en cum laude slaagde. “Die mentaliteit zou terug moeten komen.”

De schelpenverzameling is altijd online te bekijken: http://www.fossilshells.nl. MV

Reageer

Met onderstaand formulier kunt u reageren op dit artikel. Alle velden zijn verplicht. Uw e-mailadres verschijnt niet op de site. Na het versturen van uw reactie ontvangt u een e-mail met daarin een link. U moet op die link klikken om de reactie op de site te laten verschijnen.

Reactie
Uw naam
Dit veld niet invullen!
Uw email
uw e-mailadres verschijnt niet op de site
 

Zoeken in votulastkrant.nl

Ook in deze krant

2016 no. 2, Maart

Schelpenmuseum sluit deuren
lees artikel

Te gast in Votulast
lees artikel

Bakkie troost in café Averechts
lees artikel

Liesbeth vertelt...
lees artikel

Veilig Votulast
lees artikel

Wijkverhalen
lees artikel

Waar is de kap van de molen gebleven?
lees artikel

Marktplaats in de wijk
lees artikel

De keukenprins van café Prins
lees artikel